Νίκος Αλιάγας: «Το Μεσολόγγι σου υπενθυμίζει την αρχή και το τέλος της ύπαρξής σου»
Ο παρουσιαστής μίλησε για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου και θυμήθηκε τον πατέρα του που μετανάστευσε με όραμα για μια νέα ζωή!
Ο Νίκος Αλιάγας μίλησε στο “Όπου υπάρχει Ελλάδα” για τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν με αφορμή την επέτειο των διακοσίων χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου, στις οποίες θα παραβρεθεί και ο ίδιος αφού πάντα θέλει να τιμά τον τόπο καταγωγής του. «Αυτό που με συγκινεί στο Μεσολόγγι είναι ότι, όταν φτάνεις σε αυτό τον τόπο και σε αυτή τη λιμνοθάλασσα, συνδέεσαι με τα πάντα. Είναι ο καθρέφτης, που είναι και ζωή και μνημόσυνο! Το Μεσολόγγι σου υπενθυμίζει την αρχή και το τέλος της ύπαρξής σου. Είναι απίστευτο το συναίσθημα.
Είναι σημαντικό αυτό που έγινε σε αυτόν τον τόπο πριν από διακόσια χρόνια ακριβώς. Αν οι Μεσολογγίτες δεν είχαν στείλει με την ίδια τους τη ζωή ένα μήνυμα στο εξωτερικό, δεν θα είχε αλλάξει τόσο εύκολα και η μοίρα του έθνους μας, διότι συγκινήθηκε ο κόσμος. Μετά από λίγες εβδομάδες ο Ντελακρουά άρχισε να ζωγραφίζει αυτό το καταπληκτικό και συμβολικό έργο της Ελλάδας πάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου. Τότε άγγιξαν τις συνειδήσεις των ανθρώπων στην Ευρώπη.
Για πρώτη φορά μετά από 200 χρόνια αυτοί οι άνθρωποι που έφυγαν πιστεύοντας ότι κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί για αυτούς, διακόσια χρόνια μετά ο απόηχός τους θα επιστρέψει στο Μεσολόγγι από το εξωτερικό γιατί το έργο του Ντελακρουά θα παρουσιαστεί στο Ξενοκράτειο Μουσείο Μεσολογγίου. Για μένα αυτό είναι πράξη ευθύνης απέναντι στους πεσόντες, στο παρόν και στο μέλλον».
«Όλα ξεκινούν από το όραμα ενός ανθρώπου»
Ο παρουσιαστής δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στον πατέρα του, τον Ανδρέα Αλιάγα, ο οποίος το 1964 έφυγε από την Ελλάδα, για να βρει μια καλύτερη ζωή στη Γαλλία, δίχως καν να ξέρει τη γλώσσα. «Σκεφτόμουν εκείνο το παλικαράκι που το 1964 έφυγε με μία βαλίτσα, χωρίς να μιλάει γαλλικά. Όταν άνοιγε το πορτοφόλι του με το διαβατήριό του, είχε τον πίνακα του Ντελακρουά που είχε κόψει από ένα περιοδικό. Δεν μιλούσε γαλλικά και έλεγε “'από εδώ είμαι”, δείχνοντας αυτή τη φωτογραφία'. Αυτό το παλικαράκι ήταν ο πατέρας μου, ο Ανδρέας Αλιάγας ο οποίος μετανάστευσε για μια καλύτερη ζωή και, αν δεν είχε έρθει αυτό το παιδάκι, δεν θα είχα γεννηθεί, ούτε η αδερφή μου θα είχε γεννηθεί. Δεν θα είχα κάνει τη ζωή μου, δεν θα είχαν γεννηθεί τα παιδιά μου.
Όλα ξεκινούν από το όραμα ενός ανθρώπου ο οποίος δεν ξέχασε ποτέ την καταγωγή του. Όταν λοιπόν άρχισα να κάνω τις εκπομπές μου ζήτησαν το Nicos να γίνει Nicola και μου είπε η μάνα μου με τη μεσολογγίτικη προφορά της: “Άκουσε να δεις παιδάκι μου, άμα σε θέλουν να σ’ αγαπήσουν γι’ αυτό που είσαι κι όχι γι’ αυτό που θες να γίνεις για να αρέσεις. Κράτα αυτά που είσαι με ταπεινό τρόπο, προσπάθησε να συνδεθείς με αυτό που κληρονόμησες”».
